فرهنگ و هنر

گلدان هایی برای خانه های مدرن

مدیر وب سایت — Sat, 14 Apr 2012 14:19:00 GMT

شرکت طراح آلمانی ریفرم به طراحی ابزاربرای خانه های مدرن مشغول است. در اینجا چند گلدان برای بالکن و راهرو را انتخاب کرده ایم ببینید:

...

گلدان و عصرانه توام

بقیه عکس ها در صفحه 2

ایجاد یک میز کار کوچک و فوری در بالکن:

...

این مدل هم کار جدا کننده را انجام میده:

اگر از این گلدونها هم به دستتون نرسید حداقل بروید بازار گل و مدل ساده اش را بخرید. گل همه رنگش خوبه!

عینک های با طرح ها عجیب

مدیر وب سایت — Fri, 16 Dec 2011 09:09:00 GMT

خلاقیت و هنر - 1

مدیر وب سایت — Thu, 03 Nov 2011 19:49:00 GMT

نهضت کد باز و همیاری عمومی

خانه ای کوچک روی بروکلین

روبوت نقابدار

منبع

عکس مفهومی

مدیر وب سایت — Tue, 09 Aug 2011 17:46:00 GMT

عکس ها در دو صفحه چیده شده است و 5 عکس دیگر را در صفحه دو ببینید و برای دیدن 60 عکس دیگر از هنر عکاسی مفهومی, روی لینکی که در انتهای صفحه دوم درج شده است کلیک کنید. ببینید و لدت ببرید:

عین آعوش مادر

معمولا اینقدر موقعیت نخواهی داشت . . . .

ای کاش می شد همیشه اینقدر سبک بال بود و بی نگرانی زندگی را بازی کرد

حالا که کسی نیست برای خودت بزن.

نه عمو . . راه نداره. نمی شه نگهش داشت.

خیال زیر بنای هنر است:

خیال همیشه با ماست.

خیالی رنگارنگ از عشق و انرژی پرواز

نگران نباش . . . راهی است باید طی شود

مادر: حرارت و عشق زندگی

رویا یعنی زورقی در کویر

با هم دوست دارید از این عکس های مفهومی ببینید؟ کلیک کنید 60 تا دیگه هست که ببینید.

« يك نفر براي تاكسي ها دست تكان مي دهد »

مدیر وب سایت — Fri, 08 Jul 2011 06:09:00 GMT

داستان های حسینی خواه،به طور کامل آثاری آنچنان واقع گرا و روزمره اند که گاه ما را به کسالت روزهای تکراری زندگی مان بازمی گردانند و نیز گاهی با خوانش داستان ها از نزدیکی ذهن نویسنده و خود لذتی عمیق روحمان را در بر می گیرد. اما آنچه موجبات حس ناخوشایند کسالت و رخوت را در داستان های این مجموعه فراهم می آورد بی شک پرداختن بیش از اندازه به جزئیاتی از زندگی شخصیت هاست که چندان کارکردهای داستانی ندارند.

آلفرد هیچکاک می گوید:«داستان خود زندگیست فقط لحظه های کسالت بارش حذف شده است» در حالیکه در داستان های حسینی خواه داستان ها همواره لحظه هایی از زندگی روزمره را رقم می زنند؛ که به خودی خود گاهی زیبا و دلنشین است و گاهی کسالت بار؛ در واقع چیزی از زندگی حذف نشده است.

داستان اول: « یک نفر برای تاکسی ها دست تکان می دهد.»

زبان داستان ساده و روان است و نویسنده کوشیده است با استفاده از کلمات ساده و پیش پا افتاده و نیز جملات کوتاه و البته استفاده از دیالوگ، داستان را ساده و روان پیش برد. زبان تا حدودي به محاوره نزديك مي شود اما همچنان مرزبندي خود را حفظ مي كند مگر در مواقع لزوم مانند ديالوگ ها كه محاوره و البته اندکی دم دستی به نظر مي رسند، ولي از نظر پيشروي داستان خصوصا در داستان نخست مجموعه، ديالوگ ها رسالت خود را مبني بر پيشبرد داستان به خوبي انجام مي دهند.. در مجموع زبان يكدست و روان است و اثري از آن بازي هاي زبانی پيچيده ، واژه سازي هاي بي مورد، جملات بلند بي مصرف و كسل كننده نيست. مي توان گفت خواننده مي تواند به راحتي با اثر ارتباط برقرار كرده و در كشاكش الفاظ و واژگان سردرگم نشود.

ساختار داستان، بسيار محكم و منطبق بر منطق داستاني ست.به گونه ای که نویسنده برای هر فعلي ، خواننده را از قبل آماده كرده و پيشينه منطقي دقيقي را از پيش تهيه نموده است؛ گويي نويسنده در ابتداي داستان هنگام پي ريزي طرح به كليه جزئيات و اتفاقات داستان فكر كرده و چاره انديشي نموده است.

شيوه روايت در چنين داستان هايي چنان است كه در لواي روايت اصلي كه مخاطب را به واقع به خاطر آن فراخوانده ایم، روايت ديگري شكل مي گيرد و گاه روايت دوم به نحوي متولد مي شود و رشد مي يابد كه روايت اصلي را متاثر مي كند. گذشته از آن كه گاه ممكن است در چنين داستان هايي به چندين خرده روايت برخورد كنيم كه در تنه روايت اصلي ريشه دواننده اند. نكته مهم آنجاست كه روايت و خرده روايت هاي موازي مي بايست با برش ها و گسست هاي دقيقي به هم پيوند خرده و بتوانند به موازات هم شرح وقايع را پيش برند. گسست هايي مبتني بر منطق زماني و مكاني و رهيافت هاي داستاني. آنجا كه در شرايط زماني و مكاني صحيح و با ارائه پيش زمينه مناسب از روايتي به روايت ديگر قدم نهاد.و در حقیقت پرش از روایتی به روایت دیگرمي بايست بر پايه معيارهايي سنجيده رخ دهد.

در داستان «يك نفر براي تاكسي ها دست تكان مي دهد» نويسنده روايتش را از جدايي شخصيت اصلي از ناهيد( معشوقه اش) در يك روز سرد برفي آغاز مي كند در حاليكه قصد دارد به ايسگاه راه آهن برود و قطار تهران را سوار شود. به خودي خود يك آغاز كاملا به هنگام را شاهديم كه مي تواند به صورت اتوماتيك مخاطب را جلب داستان نموده و شرايط دراماتيك و زيبايي را در شروع يك داستان رئال رقم زند. روايت انجا به چالش نزديك مي شود كه شخصيت اصلي به ناگاه با شخصيت همراه خود (اسماعيل) همسفر مي شود كه محور اتفاقاتي است كه در روايت موازي داستان رخ خواهد داد.

داستان اسماعيل روايت رئالیستی دلبستگي پسرجواني است كه به واسطه تماس تلفني و ارسال چند پيام شيطنت آميز شكل مي گيرد؛ پيش مي رود و به اوج مي رسد.
نويسنده در پس توضيحات ريزبينانه محيط و يادآوري خاطرات دوستي راوي با ناهيد ، بوسيله ديالوگ هاي ساده و واقع گرا به روايت ماجراي اسماعيل مي پردازد و مدام از اين روايت به روايت ديگر نقب مي زند.
شیريني روايت «يك نفر براي تاكسي ها دست تكان مي دهد» با ارائه توصیفات و تصوير سازي هاي زيبا از مسافرت با قطار صد برابر مي شود و گوي مخاطب را به همراه خود به سفري جذاب با قطار مي برد، آنجا كه مقصد تهران است و هيچ جاي تهران انگار به اندازه كافه ستاره مهم و ديدني نسيت.
روايت اين داستان به سبك نمودار روايي كلاسيك از نقطه اي آغاز مي شود و در دو ماجراي متفاوت و در عين حال مرتبط، به اوج مي رسد و در پايان روايت هر دو در هم مي آميزند و چون قطار تهران به مقصد مي رسند.
داستاني كه به لحاظ ساخت تصوير و توصيف دقيق فضا نياز به تعريف و تمجيد ندارد و با يك بار خوانش مي توان دريافت كه نويسنده در توصيف محيط داستان و ایجاد تصاوير واقع گرايانه مجال هيچ بحث و گفتگويي را باقي نگذاشته است. به واقع زيبايي روايت داستان مرهون همين تكنيك تصوير سازي و توصیفات موشكافانه فضاي داستان است. فضاي سرد و برفي داستان که البته گاهي تاكيد بيش از حد آن توي ذوق مي زند. در حقيقت حس مايوسانه و غم انگيزي تعمدا در فضاي داستان موج مي زند، حس دلمردگي و نااميدي سنگيني كه در ذهن بغض كرده راوي شكل گرفته و مخاطب را نيز بي نصيب نمي گذارد؛ تا جايي كه در پايان بندي داستان به تاكيد از سرماي محيط و خلوتي پياده رو ها سخن به ميان مي آید. فقط مي ماند كلمه ی «آن روزها» كه تعميم ساختگي ناخوشايندي را در جملات پاياني داستان به ذهن متبادرمي كند.

داستان دوم : ‹‹ از پشت عينك هاي ته استكاني ››

داستان كوتاه از پشت عينك هاي ته استكاني هم مثل ساير داستان هاي مجموعه زباني ساده و روان دارد؛ زباني كه راحت مي شود فهميد. در اين داستان نويسنده خودش را وارد داستان مي كند و حضور چشمگير و مقتدرانه اش را به رخ شخصيت داستان مي كشد. شخصيتي كه مي تواند نماينده اي باشد براي ميليون ها آدمي كه امروز در دنياي مدرن به لاك تنهايي خود فرو مي روند و مدام سرگردان كوچه اي آرام و خلوتند تا سيگاري بگيرانند و شايد گاهي بي هدف و فقط به قصد فرار از اجتماع در كوچه پس كوچه هاي تاريك و خلوت شهر قدم بزنند. داستان دوم مجموعه داستان گريز انسان مدرن از شلوغي ها و تعارف ها و تكليف هاست و باز داستان نويسنده اي دلسرد و خسته در تعقيب شخصيتي درون گرا و سر در گم. و پيرمردي با عينك هاي ته استكاني كه هر كجاي دنيا كه باشد شخصيت را مي بيند و باز نمي شناسد گويي اين تنها نكته شادماني در روح سرگردان شخصيت داستان است.

تاكيد نويسنده در آغاز و پايان داستان بر آن است كه حقيقت اين داستان مي تواند براي هر كس ديگر مصداق داشته باشد و البته بيان اين مطالب خود سازنده نوعي فرم براي داستان است داستاني كه خودب پرداخت نشده مي توانست با كمي تامل بيشتر و نگاهي حرفه اي تر به داستان زيبا و جذاب تري بدل گردد.

داستان سوم: ‹‹ مخروبه ››

داستان زن و مردي كه به همراه دختر بچه شان براي اطمينان از سلامتي برادر زن (كه تازه عمل جراحي كرده است و حالا تلفن منزلشان را جواب نمي دهند و موبالشان را هم ) قصد دارند به كرج بروند. در راه رفتن، كسي كنار يك ساختمان مخروبه لب جاده ايستاده و براي ماشين ها دست تكان مي دهد. مرد بنا به دلايل امنيتي كسي را بين راه سوار نمي كند اما موقع برگشتن در همان جاي قبل همان مرد ايستاده و براي ماشين ها دست تكان مي دهد. مرد به توصيه همسرش ناخود آگاه ترمز مي كند و غريبه را سوار ماشين مي كند.

بدون اينكه اتفاق عجيبي بيفتد مرد غريبه را نزديك نهران به درخواست خودش پياده مي كنند.

آنچه در اين داستان مهم است و در پيرنگ آن به چشم نمي آيد حس شك و ترسي است كه مدام روح مرد خانواده را مي آزارد و رفتارش را عصبي و طرز فكرش را به شكل ناخوشايندي شكاك و بدبين مي نمايد. داستان در آغاز با صحنه ترمز كردن ماشين و حالت غير عادي مرد هنگام سوار كردن مرد غريبه شروع مي شود و سپس به وسيله فلاش بک به جايي مي رسيم كه زن براي رفتن به كرج و اطمينان از سلامتي برادرش بي قرار است.

در اين قسمت از داستان تا حدودي حركت داستان كند پيش مي رود و توصيفات قدري بي مصرف به نظر مي رسد. ديالوگ ها اما به خوبي طرح را پيش مي برند.

بايد پذيرفت كه نويسنده در ايجاد و پرورش يك شخصيت شكاك و درون گرا بسيار موفق بوده و مخاطب مي تواند حالات عصبي و بدبينانه مرد را به خوبي حس كند اما شخصيت زن قدري ناپخته و نامانوس مي نمايد كه یحتمل به واسطه ايجاد عدم قطعيت و در نتيجه بالا بردن سطح تاويل پذيري داستان اين امر صورت پذيرفته است.

زبان داستان نيز همچون ساير داستانهاي مجموعه ساده و روان بود همچنين فرم داستان چندان فرم نامانوسي براي نويسنده نبود ، همان ساختار كلاسيك داستان كه شروع اوج و پايان دارد. در اين داستان نيز نويسنده سعي دارد پايان بندي اثر را باز بگذارد و تاويل پذيري داستان را مخدوش نسازد.

ادامه در صفحه بعدی

داستان چهارم : ‹‹ پياده روي خيابان شقايق››

داستان محك زدن آدمها در موقعيت بحران. داستان به لحاظ ويژگي هاي عصر مدرن و انسان مدرن ، همچون ساير داستان هاي مجموعه ، داراي تفكر و انديشه متمركز است. روايتي واقع گرا از سوءظن، تنهايي و بي كسي شخصي كه در بحبوحه نياز و يأس در جستجوي اميدي ست كه هيچ گاه بدان دست نمي يابد.

در بسياري از داسنانهاي اين مجموعه اكثر عناصر و مولفه هاي بافتي و ساختاري و نيز محتوايي شبيه به هم است و در نقد چنين مجموعه داستانهايي اصولا ابراز مكرر خصلت هاي داستاني چندان كار دلپذيري نيست. آنچه اين مجموعه را منحصر به فرد و قابل قبول نموده ( با گذشت از فرم هاي كهنه و مرسوم ) محتواي متمركز و واحد و لايه هاي نمادين و قابل تاويل در متن است.

در اين داستان نيز نويسنده با ورود به زندگي بسيار واقعي چند شخصيت مي كوشد مخلوقات داستاني خود را مورد محك و آزمايش قرار دهد. اصرار شخصيت اصلي براي كمك به پسر خاله مجهول الهويه و نيازمندش و از سویي مخالفت همسر و ساير شخصيت هاي داستان ، كشمكش خوبي را در داستان بوجود مي آورد. اما آنچه سطح داستان را پايين مي كشد بي گمان قابل حدس بودن اثر است.

شايد نويسنده بسيار كوشيده است كه طبق روال اثار كلاسيك، مخاطب نتواند پايان داستان را حدس بزند اما ناخواسته با كدها و نشانه هايي كه در روند كلي داستان پيش روي مخاطب قرار داده است و نيز حس خاصي از نيك انديشي و خوشبيني را كه در پهنه كلي داستان قابل درك است پايان بندي داستان و قضاوت نهايي داستان تا حدود زيادي قابل پيش بيني مي نمايد.

ضمن آنكه كمك كردن به شخصيت نيازمند داستان، بدون آگاهي از صدق گفتار وي امري ست كه مخاطب نيز از اطرافيان او توقع دارد و آن تنها در جوامع سنتي و بافت هاي فرهنگي قومي قبيله اي قابل درك است كه ساير اطرافيان براي كمك به يكي از فاميل تلاش كنند و به طور كامل به وي اطمينان و ايمان داشته باشند.

به نظر مي رسد نويسنده داستان به مثابه همان راوي نيك انديش و خوش قلب توقعي بيش از آنجه بايد دارد. و همين طور اين نوع نگاه سنتي و قومي قبيله اي در تقابل با روح مدرن و ساختار ذهني مدرني كه اكثر داستانها را در بر گرفته است قابل درك نيست.

داستان پنجم : ‹‹ اينجا هيچ خوني ... ››

اين داستان عليرغم دارا بودن پتانسيل بالا براي تبديل شدن به يك اثر موفق ، نتوانسته است معيارهاي يك داستان ايده ال را داشته باشد. داستاني در نگاه نخست ودر آغار كار ، بسيار عميق و حساب شده ، همراه با روايتي ساده و روان. داستاني كه مي توانست با استفاده صحيح از ابزار ، نشانه ها و نمادها به يك اثر انديشمندانه و عميق بدل شود. ليكن نويسنده ، گذشته از شيوه و روان بيان داستان ، نتوانسته است از عناصري همچون مار ها ، خواب و خون استفاده هاي نمادين و نشانه شناسانه داشته باشد و اين عناصر مهم و تا حدودي ابهام آميز نتوانسته اند به لحاظ كاركرد داستاني بخشي از بار داستان را متحمل شوند.

اين داستان با عنايت به انتقال حس و کش و قوس هاي حاكم بر فضاي داستان چندان پايه و اساس منطقي و استدلالي محكمي ندارد و از اين حيث در ميان ساير داستان ها استثنا است؛ چرا كه در ديگر داستان ها به طور كلي نويسنده ، اساس را بر منطق و روابط محكم علْي قرار داده است. به عنوان مثال ؛ چندان منطقي به نظر نمي رسد كه شخصي با خصوصيات شخصيت اين داستان به خاطر يك كشمكش شغلي به فكر كشتن ديگري بيافتد.

در ساير مولفه هاي داستاني از جمله زبان ، زاويه ديد ، سير روايت داستان و استفاده از تكنيك هاي داستاني مي توان اثر را قابل قبول دانست.

داستان ششم : ‹‹ ساعت قديمي ››

در اين داستان باز هم نويسنده از شيوه روايت داستان نخست مجموعه استفاده نموده است. در اين داستان نيز روايت در روايت پيش مي رود و به انتها مي رسد. به نظر مي رسد نويسنده چنين سفري را تجربه كرده است كه اين چنين دقيق و موشكافانه و با ارائه تصاويري ملموس و واقعي مسير را تداعي مي كند. حتمآ كسي بايد از اهواز- سه راه خرمشهر به طرف دهلران حركت كند تا ژرفاي لذت ادبي را از متن درك نمايد.

نكته اي كه هم در اين داستان و هم در اكثر داستان هاي مجموعه قابل رويت است پرداختن به جزئيات ناكار آمد در روند داستان است و تا حدودي متن را خسته كننده مي نمايد.

اما به لحاظ مفهومي و در حالیکه چندان مقرون به اهمیت نیز نمی باشد ؛ نمي بايست داستان ‹‹ ساعت قديمي ›› را در تقسیم بندی محتوایی، در زمره داستان هاي جنگ و دفاع مقدس قرار داد و حتی مولفه های این نوع آثار را از «ساعت قدیمی» طلب کرد.بواقع اگر قصد داشته باشیم اثر را دسته بندی کنیم باید گفت این داستان در قالب اثار اجتماعي قرار مي گيرد. نويسنده قصد داشته است مسئله جنگ را در مناطق مختلف دهلران پیش بکشد و يادي از آن روزها داشته باشد. بايد گفت كه شايد بيشتر از ان كه ماجراي رفتن آن دسته از سربازان به زرين آباد و شهادتشان در دورنماي داستان به ذهن سنجاق شود ماجراي زنده ماندن ماهي ها در مسير اهواز – دهلران به چشم مي آيد. اما اصولا توازن اين دو روايت در كليت داستان زيبا و رمانتيك است.

در هر حال و گذشته از کار خوب نويسنده در توصیفات و تصویر سازی های قابل لمس و نیز موازنه ی مرگ و زندگی سربازان و ماهی ها در مسیرهای یاد شده، بايد پذيرفت كه اين داستان به جز نكاتي كه بدان اشاره شد چندان چنگي به دل نمي زند.

داستان هفتم: « فنجان های نشسته »

باز هم داستانی بر مبنای روزمره گی و احساسات درونی شخصیت ها. داستانی که هیچ اتفاق چشمگیر و خیره کننده ای در آن رخ نمی دهد. بی تردید در این نوع داستان ها نیز مولفه هایی هست که می بایست فقط با نوع خود مقایسه گردند.نباید این گونه داستان ها را بنا به نداشتن پیرنگ ماجرایی و وقوع اتفاقات خاص مورد نقد قرار داد، چرا که اصولا این نوع داستان ، داستان اتفاق محور نیست. داستانی که موقعیتی خاص را نشان می دهد و رفتار و حالات خاص شخصیت ها مورد بررسی قرار می گیرد. در این راستا و از این دیدگاه می توان داستان را بخاطر بوجود آوردن نوعی فضای داستانی ملموس و نیز حسی که مخاطب را در آن درگیر کرده است؛ تحسین کرد.

داستان هشتم : « آنجا نیمکتی توی پارک»

داستان نهم : « شاید کسی روی ریل مرده باشد»

در دو داستان پایانی مجموعه نیز همچون اکثر داستان ها این توصیفات و تصویر سازی ها هستند که داستان را پیش می برند و موقعیت ها را می سازند، موقعیت هایی که هیچ اتفاق عجیبی در هیچکدامشان رخ نمی دهد. داستان ها خالصانه زندگی را نمایش می دهند.

زندگی کوتاهی؛ آبستن لحظات و احساسات رنگارنگ؛ ترس، شک، امنیت، نوستالژی، عشق، مهربانی، بدجنسی... همه و همه در داستان های این مجموعه به خوبی قابل درک و قابل لمس است.

در پایان، این مجموعه را مجموعه داستانی زیبا و خواندنی می دانم و برای نویسنده آن آرزوی موفقیت دارم.

نوشته: علی خانمرادی

استفاده بهینه از نور در عکاسی

مدیر وب سایت — Tue, 28 Jun 2011 17:50:00 GMT

نور: کلید طلائی در عکاسی
حتماً شما نیز شنیده اید که بهترین زمان برای عکاسی صبح بسیار زود و یا هنگام غروب آفتاب است. اما بیشتر اوقات به دست آوردن نور مناسب و کافی برای عکاسی بسیار سخت است. در این مواقع یک عکاس خوب چه کار هایی انجام میدهد؟

چشمان خود را باز کنید و به دنبال نور بگردید. برای مثال چند روز پیش من میخواستم در محیطی بسیار زیبا، از عروس و دامادی عکس بگیرم.آبشارهای زیبا، پل های کوچک، فواره های زیبا، آنجا بسیار دوست داشتنی بود. در تمام مدت عکاسی، هاله کم رنگی از نور در عکس ها می افتاد که باعث میشد کار من خراب شود اما من به دقت محل قرار گیری عروس و داماد را تنظیم کردم تا این مشگل اندکی رفع شود. من دنبال محل مناسبی برای عکاسی بودم و توانستم بین حصار دیوار و سطل های زباله محل مناسبی را پیدا کنم و در میان اعتراض مهمانان، عکس های بسیار زیبا و هنرمندانه ای گرفتم، چرا که توانسته بودم نور مناسب را پیدا کنم.

تشخیص اثرات نور خورشید:
بهترین راه برای به دست آوردن نتیجه مطلوب از نور خورشید، شناخت دوربین عکاسیتان است.

هنگامی که می خواهید از کسی یا شی ای عکس بگیرید که پشت به نور ایستاده است، بهترین راه این است که بعد از تنظیم، مدت زمان اندکی به دوربین خود وقت بدهید تا با نور محیط سازگار شود. با این کار شما به نور اجازه می دهید که وارد لنز دوربین شده و دوربین لنز خود را نور تطابق دهد.

عکاسی مبتکرانه:
در محیط عکاسی شما منعکس کننده های زیادی وجود دارند که می توانند فضای زیباتری به عکس شما بدهند. فقط شما باید به دنبال آنها بگردید. یکبار که من مشغول عکس گرفتن از عروس و دامادی بودم، مادر داماد پیش من آمد و گفت که می خواهد روی پلکان کوچک ساختمانی حدود 45 نفر را جا داده و من از آنها عکس دسته جمعی بگیرم. هنگامی که هر کس را در جای خود قرار دادم، با خودم فکر کردم حتماً افرادی که عقب تر قرار گرفته اند، اندکی تیره تر خواهند بود. اما هنگامی که در لنز دوربین نگاه کردم با کمال تعجب دیدم که آنها هم به اندازه افرادی که جلوی صف هستند، واضح هستند.

بنابراین به دنبال منبع نوری که آنها را روشن کرده بود گشتم و متوجه شدم انعکاس نوری که به شیروانی صیقلی ساختمان برخورد میکند باعث این روشنائی شده است و دیگر نیازی به استفاده از فلاش برای عکاسی نبود.

بنابراین کلید موفقیت در عکاسی این است که هنگامی که نور مناسب برای عکاسی در اختیار ندارید، بهتر است چشمان خود را باز کرده و دنبال منبع نور بگردید.

تنظیم: پرویز زاهد

چطور می شه با باباها رفتار کرد؟

مدیر وب سایت — Mon, 27 Jun 2011 17:30:00 GMT

شرحی در ارتباط با کتاب
کتاب \"چطور میشه باباها رفتار کرد ؟ \" با عنوان How To Talk To Dads در 21 آوریل 2009 به زبان انگلیسی توسط انتشارات آمریکایی \"هارپر کالینز\" منتشر و به کتاب‌فروشی‌های آمریکا و جهان عرضه شدند.

این کتاب‌ یک کلاس آموزشی شاد بهتر رفتار کردن کودک با پدر است که به زبان جذاب و ساده، در عین حال مفاهیم عمیقی که توسط یک پسر بچه ده ساله ارائه شده است.

الک گرون پسر بچه ایست ده ساله که عاشق نوشتن است ، اولین کتاب او \"چطور میشه با دخترها رفتار کرد\" به سرعت در فهرست پرفروش‌ترین کتاب‌های آمریکایی جای گرفت. الک تاکنون چهار کتاب منتشر کرده است. این پسربچه‌ی باهوش به خوبی می‌داند که با پدر و مادر و اطرافیانش چطور رفتار کندو دل‌شان را به دست بیاورد. الک می‌گوید برای نوشتن کتاب‌هایش تحقیق می‌کند و قصد دارد به نویسندگی ادامه دهد. او هم اکنون به همراه خانواده‌اش در کلرادوی آمریکا زندگی‌ می‌کند.

بابک تاواتاو مترجم این کتاب با توجه به حوزه فعالیتش در زمینه IT ، اولین کتاب خود را در زمینه روانشناسی با عنوان \" چطور میشه باباها رفتار کرد ؟\" در بهار 89 ارائه نمود که در نمایشگاه بین المللی کتاب با استقبال قابل قبولی مواجه شد ، او هم اکنون سه کتاب دیگر در زمینه روانشناسی و رفتارشناسی ( کودکان ، نوجوانان و بزرگسالان ) در دست تالیف و ترجمه دارد.

مقدمه کتاب

این کتاب هر چیزی که در مورد مرد بزرگ زندگیت (یعنی پدرت) نیاز داری تا بدونی، بهت می ده.

توی این کتاب همه جور بابا هست. بابایی که ممکنه به تو اجازه نده هر چیزی رو رها کنی. ممکنه سخت گیر باشه – سخت گیرتر از مامان! ممکنه زیاد در مورد اهداف تو در آینده حرف بزنه.

نگران نباش. تو هر چیزی که در مورد پدرت نیاز داشته باشی مستقیماً در این کتاب پیدا می کنی. اگر خوش شانس باشی ، این کتاب به تو کمک می کند تا از خیلی موقعیّت های بد دور بمانی البتّه اگه متوجّه بشی من چی می گم.

پس چرا منتظری ؟ کتاب رو شروع کن